jueves 1 de julio de 2010

Ixión.¿Castigo ou vinganza?

Se vos parece ó final do meu relato decidimos o titulo...
Ixión ben poderia ser o protagonista dun film de Tarantino. Unha boa banda sonora e estou segura de que sería todo un éxito na taquilla...
Limpei as gafas e o único que conseguín foi deixalas peor, por facelo de calquera maneira correndo para contarvos o primeiro asasinato dun familiar na historia... permitideme un segundo...
Agora moito mellor.
Ixión pai dos centauros, argallou unha mentira para casar con Dia, filla do rei Deioneo. Prometeu unha dote que non posuia, pero a falta da mesma non sería impedimento para conseguir o que quería. Cando chegou a hora Deioneo pediulle a Ixión o prometido e o que conseguiu facendoo foi que Ixión o tirara nun foso cheo de carbóns acesos. Foi tan horrible o asasinato que ninguén osou purificalo... Ninguén excepto Zeus que ademais de facelo, librouno da locura que se apoderara del a consecuencia do seu acto.
Foi invitado Ixión por Zeus a un banquete ao que acudiu e como agradecemento ó ben que Zeus se portara con el, devolveullo violando a Hera. En canto Hera contou ó seu marido o sucecido o gran Zeus montou en cólera e decidiu vingarse castigando a Ixión, pero non vos pensedes que a súa vinganza serían cinco golpes no corazón para logo dar dez pasos e morrer, non, a súa vinganza sería peor...
Decidiu Zeus dar forma de Hera a unha nube e tentarlle unha trampa a Ixión.
Claro está que Ixión caeu coma un pin pin e Zeus castigouno atandóo de pes e mans a unha roda ardente que rodaría e rodaría durante toda a eternidade...

Menuda vinganza eh! Ou menudo castigo?




lunes 14 de junio de 2010

¿Continuamos?

Xa hai tempo que non pasabamos por aquí. É hora de retomar o blog por onde o deixamos. Isto é, de recuperar, polo de agora, os castigos divinos de modo que poidamos rematar as historias alucinantes destes renegados dos deuses. Coido que nos próximos días aparecerá nestas páxinas a historia pouco coñecida de Ticio. Un saúdo.

sábado 1 de agosto de 2009

Prometeo


Prometeo. Rubens

Despois de investigar un pouco pola rede, sen dubidalo decanteime por Prometeo, polo que decidín profundizar e descubrín unha historia emocionante. Podería se-lo noso James Deam particular.Con todos nos: Prometeo, Rebelde sen causa.
Conta a mitoloxía que Prometeo, como un bo Titán ou Deus que se enfrontou ó poderoso Zeus, disfrutaba provocando a súa ira.Cansado Zeus da osadía do benefactor da humanidade, decidiu castigalo negandolle ós homes disfrutar do lume. Pero Prometeo, un tipo astuto e sigiloso, logrou colarse no Olimpo e roubar o carro do Deus Sol, devolvendo así o lume ós mortais.
Zeus non podía consentir xemellante burla polo que decidiu castigar a Prometeo. Encomendoulle a Hefesto crear unha muller de arcilla e cando ésta estivo rematada, deulle vida e levouna xunto a Hermes, Deus dos viaxeiros, ante Epimeteo, irmán de Prometeo. Esta muller chamábase Pandora, e levaba con ela unha caixa chea de males que nunca debería abrir. Epimeteo namorose dela e quiso desposala. Pandora abriu a caixa e os males extenderonse polo mundo, conseguindo así Zeus vingarse dos mortais.

Pero non era suficiente con eso, Prometeo debería ser tamén castigado, polo que mandou a Hefesto, Deus do lume, capturar a Prometeo e encadealo nunha montaña á cal cada día acudiría unha ágia famenta a comerlle o fígado, e como Prometeo era inmortal cada día o seu fígado rexeneraríase; sufrindo así un eterno sufrimento día tras día.

Pasou que un día pasaba por aquela montaña Heracles camiño do Xardín das Hespérides e derribou á águia cun certeiro tiro dunha das súas frechas, liberando así a Prometeo. Pasou que a fazaña do seu fillo pesou máis en Zeus que o seu rencor polo que non perseguiu máis a Prometeo; pero obrigouno a levar sempre con el un anel cun trozo da pedra donde estivera encadeado sufrindo o seu castigo.

Non me digades que esta historia non vos resultou emocionante!

Gústame a min este Prometeo, áxil, audaz... Non vos recorda a alguen? Encontro certa similitude con Sísifo, aínda que neste caso Prometeo saliu mellor parado...

Fantástica esta historia!!! Espero que tal e como di a nosa xefa máis adiante podamos profundizar nela.


lunes 27 de julio de 2009

O suplicio de Tántalo

Tántalo, rei de Lidia, foi outro dos moitos fillos de Zeus. Cometeu un gran crime que fixo que unha vez morto os deuses decidisen torturalo eternamente, porque máis que un castigo a min me parece unha tortura… eu contarei a historia e xa me diredes que opinades...

En numerosas ocasións fora invitado por Zeus a comer néctar e ambrosía en compaña doutros deuses. Tántalo non sólo presumía delo entre os mortais senon que compartiu estes manxares cos homes e reveloulles os segredos dos deuses. Un bo día decidiu poner a proba ós deuses e os convidou a xantar no seu pazo. Cando empezou a escasea-la comida decidiu matar ó seu único fillo varón, Pélope, cociñalo e servilo na mesa. Os deuses se decataron e non probaron bocado. Soamente Deméter, aflixida pola recente perda da súa filla, comeu o ombreiro esquerdo de Pélope pero Zeus mandou reconstrui-lo corpo e cocelo nun caldeiro máxico sustituíndo o ombreiro que se comera Deméter por un de marfil de golfiño.

Este terrible feito, e outros que cometeu que os contarei outro día, ademáis de comparti-los manxares dos deuses cos homes e revelarlles os segredos dos inmortais, fixo que os deuses o castigasen eternamente. O enviaron ó Tártaro a padecer fame e sede o resto da eternidad. Sumerxido nunha lagoa coa auga ata o queixo e baixo unha árbore de polas baixas cheas de froita cada vez que, desesperado pola fame e a sede, tentaba tomar unha froita ou beber auga, éstos se retiran inmediatamente do seu alcance.

O mito de Tántalo simboliza así a tortura de quen desea ansiosamente una cousa e non pode conseguila.

Tántalo. Grabado da serie Los Caprichos de Goya (1799)

Dúas anécdotas curiosas, e para que vexades que os mitos seguen vivos e aínda se empregan na vida actual, a pesares de que a autora do blog diga que me desvío da mitoloxía, non podo deixar de contaros esto…

Tántalo (ou tantalio) da nome a un metal descuberto en 1802 polo sueco Ekeberg (aparece na táboa periódica dos elementos). Se emprega na fabricación de instrumentos quirúrxicos, pezas para a suxeción de fracturas óseas, dispositivos electrónicos (teléfonos móviles, GPS, televisores de plasma, videoconsolas, PDAs, MP3) e en aeronáutica. Tántalo, castigado á sede eterna, da nome a este metal pola súa escasa reactividade cos ácidos.

O vaso de Tántalo, nome que alude ó castigo mitológico, nunca se enche. Cando enchemos o vaso de auga tamén se enche o tubo de goma e cando a auga chega á parte superior do tubo de goma comeza a caer pola rama longa arrastrando o líquido que hai dentro do tubo de goma e o nivel baixa ata descubri-lo orificio interior do tubo.

Vaso de Tántalo

sábado 25 de julio de 2009

que terán as Danaides...

As Danaides cumprindo seu castigo

Artemis aconsella a Hipermnestra que deixe fuxir ao seu esposo na noite de vodas. Linceo, que así se chama o esposo, fuxe. Hai varias posibilidades polas que o deixa ir: ben polo propio consello de Artemis, porque a Danaide sente piedade polo esposo que respetou a súa pureza, porque se namora de verdade do seu curmán, ou disfruta desobedecendo ao seu pai e con elo saltarse airosa o pacto que se fixo entre pai e fillas. Unha última posibilidade sería a de que Hipermnestra rexeita tácitamente a violencia. O que si parece certo é que cando seu pai decátase da súa desobediencia enviouna a que a xulgaran, pero foi absolta polos xuíces. Obviamente, non cometera o delito.

As que non foron absoltas son as corenta e nove irmás restantes, que si fan o pactado nos desposorios. Matan aos seus esposos, que son enterrados de maneira moi neolítica, as súas cabezas foron separadas do corpo e enterradas en Lerna, os seus corpos, nas murallas da cidade.
No Hades, os xuíces dan coa condena para as Danaides, foron obrigadas a levar grandes cantidades de auga a un pozo que non tiña fondo. O cal se converte nun castigo eterno, pois o pozo non se enche nunca. Non é un castigo moi violento, pero abondo desesperante como para saber que o que resta vaise repetir ate o infinito. Pero tamén existe unha paradoxa, sendo a auga como é a orixe de toda vida convértese para as mozas metafóricamente no contrario. Xa vedes, a auga na vida das Danaides é por exceso ao que por defecto é na de Tántalo.

O resto das personaxes segundo tradicións e versións corren distintos destinos. Unha das versións , e para o que aquí non nos interesa, é que hai unha resolución satisfactoria e reconciliadora para todas as partes, divinidades incluídas. Pero a que máis resalta é a funesta, na cal Linceo mata a Dánao, as Danaides son castigadas, e Exipto fuxe a Aroe onde morre so e sen fillos.

O mito é interesante por varios motivos, pero sobre todo polas interpretacións que se lle pode dar. Como expón nun traballo sobre o tema José María Lucas :Mito y tragedia II:Las Danaides o la armonía entre los sexos (Revista Epos, nº7,1991, UNED), as Danaides poden ser consideradas polo seu carácter amazónico, xa que Hesíodo lles atribuía os caracteres de guerreiras, cazadoras e en profundo contacto coa natureza. Neste sentido hai versións que falan de que Dánao obrigábaas a buscar ou rastreaxar fontes, ríos, ou lugares provistos de auga. Pero amazonas tamén polo seu rexeitamento a unirse ao sexo masculino ( esta versión foi desaparecendo co tempo).

Outro aspecto interesante é a excepción que representa Hipermnestra, primoxénita de Dánao. Desobedeceu ao seu pai, pero porqué motivo, sentiu piedade por Linceo?, acolleu con agrado que Linceo lle dese tempo para que se adecuase a el e así lle poidera tomar cariño?, por negarse á violencia?, ou en fin, porque se namorou de Linceo a primeira vista? sexa polo que for acaba sendo a rara avis das irmás. Segue casada co Linceo e dese matrimonio estable nace un fillo, Abas, que sería o duodécimo rei de Argos alá polo II milenio antes de Cristo segundo as fontes literaias antigas.

Para as interesadas, as interpretacións modernas do mito son varias, o rexeitamento por parte das Danaides parece unha postura moi moderna, exogámica, xa que supón ir contra relacións endogámicas que por outra parte representa a postura dos Exipcios, e, polo tanto, máis arcaica.Mesmo que ese rexeitamento é froito de negarse a relacións forzadas e que non desexan. É dicir, que non están namoradas dos seus curmás.

E por último a interpretación freudiana ou psicoanalítica, como queirades. As Danaides son castigadas, si, pero nin elas nin os deuses que as castigaron sabían iso que nos revelou Freud milenios despois, que os seus actos foron consecuencia de estaren atravesando o segundo estadio do "complexo feminino de castración". Aí é nada!. (Como sei que tedes unhas mentes curiosas direivos que ese estadio é o de cambio de carácter coa adopción dun complexo masculino).As interpretacións psicoanalíticas nunca as comprendín, todo sexa dito de paso. A psicoanálise aburre moitísimo.

Concluíndo, está en relación a magnitude do castigo das Danaides coa falta cometida? Vós diredes..

*** As imaxes que puxen non están no sitio que quería, non souben poñelas no seu correspondente lugar, por iso saen ao principio de cada texto.

As Danaides están tristes...

Unha Danaide de Rodin, 1885


Rodin (1840-1917) esculpiu unha Danaide, como vedes marabillosa. John William-Waterhouse (1849-1917) pintou un cadro cuxas protagonistas son as Danaides, mesmo aquela sombra que foi Salieri de Mozart compuxo a música para unha ópera titulada As Danaides ( para quen quera escoitar algo : www.lastfm.es/music/Antonio+Salieri). Imaxino que tantas outras obras existirán sobre as Danaides. Que terán as Danaides , ou a mitoloxía grega en xeral, que atraeu tanto aos artistas...

Describo o mito cuxo principal motivo de interese neste caso é o "castigo" que se impuxo ás mozas en cuestión, ás Danaides.

Partimos do elemento auga como personaxe importante nesta historia, o porqué é o seguinte, primeiro, porque Belo, un rei exipcio , ten parentesco con divinidades relacionadas coa auga: era fillo de Poseidón e da ninfa Libia. Por outra banda porque Belo casa con Anquinoe, filla do rei Nilo. Pero, sobre todo, porque a auga é fundamental no castigo imposto ás faltas das Danaides.

Quen é Belo?, é o avó das protagonistas. Este tivo dous fillos, Exipto e Dánao. Ambos teñen unha descendencia insospeitada, de verdade! Exipto ten cincuenta fillos (os exipcios) e Dánao ten cincuenta fillas ( as danaides). Cando a morte chega para Belo, como é lóxico, os fillos dispútanse o seu trono. Nun xesto supostamente conciliador Exipto propón que os seus vástagos casen coas fillas de Dánao (non pasedes por alto que son curmáns das Danaides), pero este último sospeita que a intención conciliadora agocha algo máis escuro. Hai versións ( dependendo de se son máis antigas ou máis recentes) que falan da existencia dun oráculo que confirma a Dánao as intencións de Exipto, matalo xunto coas súas fillas. Ao saber isto e con axuda de Atenea, Dánao constrúe un barco para fuxir el maila súa prole cara Grecia, máis concretamente a Argos. Argos xa tiña rei, Gelanor, pero por selección divina, Dánao convértese en rei de Argos.

Outra versión di que o pobo de Argos reúnese para discutir quen sería o seu rei. No curso desa reunión viron baixar a un lobo do cumio dunha montaña, o tal lobo matou ao touro guía e os habitantes de Argos interpretaron aquilo como o sinal de que Dánao tomaría ao pobo pola forza, de aí que aconsellaron a Gelanor deixar o trono libre ao novo rei.

Mentres tanto, Exipto envía aos seus fillos a Argos para casaren coas Danaides. Pero as vodas resistíanse a ser celebradas. Ao negarse Dánao aos desposorios Exipto sitia a cidade de Argos e o pobo queda sen suministro de auga. Vendo o pai das mozas que ían morrer todos de sede, capitula, e promete que se celebrarían as vodas. É o propio Dánao quen forma as parellas tendo en conta o rango das nais, xa que é imposible pensar que son dunha soa muller, a similitude dos nomes...

Durante os desposorios, Dánao entrega a cada unha das fillas un alfinete que haberían levar entre os cabelos, para que, con eles, na noite de vodas, perforaran o corazón dos seus esposos. Todas o fixeron, agás unha , Hipermnestra... (continuará...)

Sísifo

"Non hai castigo máis terrible que o traballo inútil e sen esperanza"
Albert Camus

Os Deuses condenaron a Sísifo a arrastrar unha pedra costa arriba, para que ó chegar á cima a deixase caer para rematar no mesmo sitio. Así unha e outra vez. ..
Qué sería o que fixo Sísifo para que os Deuses o castigaran a facer este traballo inútil. Gracias a estas tareas novas, poderei comprobar se as vinganzas dos Deuses eran todas igual de crueis, ou se habería grados, segundo os motivos do castigo. Xa veremos cando rematemos cos mitos... Propoño un debate final analizando isto.
Ben, informeime do caso que nos ocupa, coa unha boa investigadora, ó estilo dos mellores, con lupa e todo, e descubrin o motivo do polo que o fundador e Rei de Corinto foi castigado.
Di Homero que Sísifo era o máis sabio e prudente dos mortais. Cometeu algunhas lixerezas cos Deuses, revelou os seus secretos. Egina, filla de Asopo foi raptada por Xúpiter. Asopo quedou asombrado con esa desaparición e queixouse a Sísifo. Éste, que coñecía o rapto, ofreceuse a informar sobre él a Asopo coa condición de que dese auga á cidadede Corinto. Preferiu a bendición da auga ós raios celestes.
Por iso castigarono e foi enviado ó infierno.
Dícese tamén que Sísifo, cando estaba a punto de morrer, quiso imprudentemente poñer a proba o amor da súa muller. Ordenoulle que arroxara o seu corpo sen sepultura no medio da plaza pública. Sísifo encontrouse nos infiernos e alí irritado por unha obediencia tan contraria ó amor humano, obtuvo de Plutón o permiso para volver á terra con obxeto de castiga-la súa muller. Pero cando volveu a ver este mundo, a gustar da auga e do sol, das pedras cálidas e o mar, xa non quiso volver á sombra infernal.
E seguiu unha vida durante moitos anos moi feliz sen facer caso das adverntencias dos Deuses ata que estes se cansaron e por decreto enviaron a Mercurio para traelo pola forza para cumprires co castigo da pedra.

Penso que esa reveldía foi a causante da ira dos Deuses, por eso ese terrible castigo, ese Sísifo desafiante foi o que fixo que os "xefes" foran tan crueis. Non tiña medo da morte, foi quen de burlala. Debía ser un tipo moi especial este Sísifo. Imaxínomo audaz, rápido, lixeiro e astuto.

Pareceme este mito unha viganza propia dun guión dunha peli de Tarantino.

Teño que dar gracias á nosa xefa por esta tarea das vinganzas que me resulta do máis interesante.

La primera subida de Sísifo.
Oleo sobre lienzo del expresionista mediterráneo Fernando Terol.